|
Herderen |
|
Patroonheilige
|
||||
|
|
||||
|
Aantal inwoners
|
||||
|
|
||||
|
Korte geschiedenis
|
||||
|
||||
|
Nederzetting aan de Heerbaan De zuidgrens van de deelgemeente te Herderen valt samen met de heerbaan tussen Tongeren en Maastricht. In de buurt van deze ca. 200 jaar oude weg werden sporen van een Gallo-Romeinse villa aangetroffen en ligt er nog steeds een tumulus, de “Gentombe” genaamd. Met deze Gallo-Romeinse cultuurresten kan je uitgebreid kennismaken tijdens de “Dorpswandeling Herderen. Deze uitgestippelde wandeling vind je in de geogids van Riemst, te verkrijgen bij Toerisme Riemst.
Laatsgenoemde vertrouwde de grondheerlijke rechten in 1766 toe aan graaf de Borchgrave en later aan baron de Sluse. Het feit dat het prinsbisdom Luik een neutraliteitspolitiek voerde, betekende geenszins dat de bevolking tijdens het Ancien Régime geen last had van de machtsconflicten tussen de Fransen, Spanjaarden en Oostenrijkers enerzijds en de Hollanders anderzijds. Vooral bij de langdurige belegeringen van het bruggenhoofd Maastricht tijdens de Frans-Hollandse oorlog (1672 -79) had de bevolking van Herderen met militaire opeisingen en inkwartieringen van vreemde troepen af te rekenen. Ook de slag van Lafelt in 1747 liet Herderen niet onberoerd. Er wordt immers beweerd dat koning Lodewijk XV deze veldslag gadesloeg vanaf de Sieberg en dat hij bij deze gelegenheid in een boerderij te Herderen overnachtte. Hoe dan ook, in 1971 vond men in een weiland nabij de Gallo-Romeinse tumulus een massagraf met slachtoffers van die memorabele slag van Lafelt. Op juridisch vlak vormden Herderen en Riemst één Loonse schepenbank, bevoegd voor lagere en middelbare rechtspraak. Voor grote misdrijven werden de beklaagden gehoord en gevonnist door de buitenbank van Bilzen, die tevens bij betwistingen als beroepshof fungeerde. Herderen werd pas in 1832 een autonome parochie. Voordien resorteerde het als kapelanie-zonder-dooprecht onder de parochie Riemst. Het beschikte echter wel over een eigen begraafplaats. Het patronaatsrecht berustte bij de abdij van Opzinnich te Teuven terwijl de abdij van ’s Hertogenrade de tienden inde.
Een toren op het krijtplateau
Niettemin bleven er met name in de buurt van de Sieberg een aantal “sporen” van het authentieke “landbouwlandschap” intact. De plateauligging enerzijds en de grote permeabilitiet van zowel de leembodem als het diepere krijtsubstraat anderzijds, zorgen ervoor dat er in Herderen geen natuurlijke waterloop voorkomt; valleilandschappen vind je er derhalve niet. De dorpskom ontwikkelde zich ten noorden van de rijksweg Tongeren-Maastricht die in 1804 onder Napoleon werd aangelegd. Voordien waren de De la Brassinestraat en de Maastrichterstraat een onderdeel van de minder rechtlijnige verbindingsweg tussen beide steden; vandaar dat ook de opvallende concentratie van oude boerderijen langs deze straten. De 56 meter hoge kerktoren beheerst het dorpsbeeld van dit uitgesproken plateaudorp dat door een stelselmatige woonverdichting en de aanwezigheid van weilanden met hoogstamboomgaarden fel contrasteert met de openheid van het omringende akkerlandschap. Van bij de watertoren heb je er een fraai panoramisch zicht op.
Demografie In een tijdspanne van twee eeuwen is het inwonertal nagenoeg verviervoudigd. De meest recente demografische groei is o.m. het gevolg van de aanleg van de wijk “Groothofstraaat-Sieberg”. Herderen, eerstijds een traditioneel landbouwdorp, evolueerde naar een woonforenzengemeente met pendelaars die in Tongeren, Luik, Maastricht en in mindere mate in het Genkse tewerkgesteld zijn. Buiten de nog actieve boerderijen en enkele bedrijven in de sector van de bouwnijverheid concentreert de voornaamste plaatselijke werkgelegenheid zich vooral langs de Tongersesteenweg. Op 1 januari 2002 telde Herderen 1452 inwoners hetgeen met een gemiddelde bevolkingsdichtheid van 281 inwoners per vierkante kilometer overeenkomt. |
